من بیشتر وقتم را با مادرم و دوستم احمد می‌گذرانم. مادرم بهترین دوست من است چون همیشه مرا درک می‌کند و به من کمک می‌کند. ما با هم آشپزی می‌کنیم و فیلم تماشا می‌کنیم. احمد هم‌کلاسی من است و ما از کودکی با هم دوست هستیم. با احمد فوتبال بازی می‌کنیم و باهم درس می‌خوانیم. من از بودن با آنها خیلی خوشحال هستم.

سلام مامان جان! امیدوارم هفته پرمشغله‌ات خوب پیش برود. می‌خواستم بگویم چه کارهایی انجام دادم. لباس‌ها را شستم و همه چیز تمیز شد. آشپزخانه را هم شستم اما هنوز کاملاً تمام نشده چون وقت کم بود. به فروشگاه رفتم و شیر، نان و گوشت خریدم ولی متأسفانه ماست نارگیلی نداشتند. هدیه‌ی دایی را هم خریدم. یک دستمال ابریشمی زیبا برایش گرفتم. اما هنوز به برادر کوچکم در تکالیفش کمک نکردم چون خودم هم امتحان دارم و باید اول درسم را می‌خواندم. شب به او کمک می‌کنم. به امید دیدار، فرزندت

دیروز بعد از مدرسه در راه خانه از یک کوچه خلوت می‌گذشتم. ناگهان چشمم به یک کیف قدیمی چرمی افتاد که وسط خیابان افتاده بود. کیف قهوه‌ای رنگ بود و کمی خاکی به نظر می‌رسید. وقتی کیف را باز کردم، چیزهای عادی مثل یک کتاب، چند قلم و یک دستمال داخلش بود. اما چیزی که واقعاً مرا شگفت‌زده کرد، یک نامه قدیمی بود که تاریخ پنجاه سال پیش را داشت. نامه به زبان فارسی نوشته شده بود و درباره عشق و دوری از وطن صحبت می‌کرد. فهمیدم که صاحب کیف شاید یک شخص مسن باشد که خاطرات قدیمی خود را با خود حمل می‌کند. من کیف را به نزدیک‌ترین مرکز پلیس بردم و آدرس محل پیدا شدن آن را دادم. امیدوارم صاحبش پیدا شود و نامه‌های عزیزش دوباره به دستش برسد. این تجربه به من یاد داد که هر چیز قدیمی‌ای می‌تواند داستان زیبایی داشته باشد.